Wat als de uitslag van je neurodivergentieonderzoek niet sluitend is?

De laatste maanden ben ik bezig geweest met een neurodivergentie-traject.

Wat begon als een zoektocht naar antwoorden, bleek uiteindelijk vooral een aanleiding om stil te staan bij vragen die me eigenlijk al veel langer bezighouden: waarom sommige dingen zoveel energie kosten, waarom ik me vaak anders heb gevoeld, waarom bepaalde situaties me sterker raken dan anderen, en hoe ik daar de afgelopen jaren mee heb leren omgaan.

Voor het traject begon, had ik mezelf sterk herkend in verhalen over hoogbegaafdheid en neurodiversiteit. Niet zozeer omwille van het label, maar omdat ik eindelijk woorden vond voor ervaringen die ik al heel mijn leven met me meedraag. Het lezen van boeken, luisteren naar podcasts, gesprekken met coaches en andere neurodivergente mensen hebben me enorm geholpen om mezelf beter te begrijpen.

Het uiteindelijke rapport gaf geen eenvoudig of eenduidig antwoord. Dat bleek confronterender dan ik had verwacht. De weken daarna heb ik veel nagedacht over waarom dat zo was.

Een van de inzichten die daaruit voortkwam, is dat zelfbegrip en zelfvertrouwen niet hetzelfde zijn. Ik begrijp mezelf vandaag veel beter dan enkele jaren geleden. Ik weet beter wat mij energie geeft en wat mij uitput. Ik geef duidelijker mijn grenzen aan. Ik maskeer minder. Ik communiceer explicieter over wat ik nodig heb. Daardoor zijn sommige relaties zelfs sterker geworden dan ooit tevoren.

En toch blijft er ook onzekerheid. Hoe geef je jezelf mildheid wanneer er geen label is dat die mildheid lijkt te legitimeren? Hoe vertrouw je op je eigen ervaring wanneer de werkelijkheid genuanceerder blijkt dan het verhaal dat je voor jezelf had opgebouwd?

Over die zoektocht mocht ik in gesprek gaan in de podcast Het Huis van Anders.

Dankbaar voor de openheid, de zorgvuldige vragen en de ruimte om ook de twijfel een plaats te geven.

🎙️ De podcast is in het Nederlands.

👉 [LINK]